| تبليغات | X |
فریادهای سوخته
من با کدام دل به تماشا نشسته ام
آسوده
مرگ آب و هوا و نبات را
مرگ حیات را؟
من با کدام یارا
در این غبار سنگین
مرگ پرنده ها را
خاموش مانده ام؟
در انهدام جنگل.
در انقراض دریا.
در قتل عام ماهی
من با کدام مایه صبوری
فریاد برنداشته ام
آی!....؟
پیکار خیر و شر
کز بامداد روز نخستین،
آغاز گشته بود،
در این شب بلند به پایان رسیده است!
خیر از زمین به عالم دیگر گریخته ست!
وین خون گرم اوست که هر جا که بگذریم
بر خاک ریخته ست!
در تنگنای دلهره،اینک
خاموش و خشمگین،به چه کاریم؟
فریادهای سوخته مان را
در غربت کدام بیابان
از سینه های خسته برآریم؟
ای کودک نیامده!ای آرزوی دور
کی چهره می نمایی؟
ای نور مبهمی که نمی بینمت درست
کی پرده می گشایی
امروز دست گیر،که فردا
از دست رفته است
انسان خسته ای که نجاتش به دست توست.
در کودکی...
در کودکی نمیدانستم که باید از زنده بودنم خوش حال باشم یا نباشم!چون هیچ موضع گیریِ خاصی در برابر زندگی نداشتم!
در رنگین کمان حیات ذره ای بودم که می درخشیدم!
آن روزها میلیون ها مشغله ی دلگرم کننده در پس انداز ذهن داشتم!از هیأت گل ها گرفته تا مهندسی سگها،از رنگ و فرم سنگ ها تا معمای باران ها و ابرها،از سیاهی کلاغ گرفته تا سرخی گل انار،همه و همه دلمشغولی های شیرین ساعات بیداری ام بودند.به سماجت گاوها برای معاش،زمین و زمان را می کاویدم و به سادگی بلدرچین سیر می شدم.
گذشت ناگزیر روزها و تکرار یکنواخت خوراکی های حواس،توقعم را بالا برد!توقعات بالا و ایده های محال مرا دچار کسالت روحی کرد و این در دوران نوجوانیم بود!مشکلات راه مدرسه،در روزهای بارانی مجبورم کرد به خاطر پاها و کفش هایم به باران با همه ی عظمتش بدبین شوم و حفظ کردن فرمول مساحت ها،اهمیت دادن به سبزه قبا را از یادم برد!هر چه بزرگتر شدم به دلیل خودخواهی های طبیعی و قرار دادهای اجتماعی از فراغت آن روزگار طلایی دور و دورتر افتادم!
این روزها و احتمالا تا همیشه،مرثیه خوان آن روزها باقی خواهم ماند!تلاش می کنم به کمک تکنیک بیان و با علم به عوارض مسموم زبان،آن همه حرکت و سکون را بازسازی کنم و بعضا نیز ضمن تشکر و سپاس از همه ی همنوعان زحمت کشم که برایم قرن ها و تمدن ها ساخته اند گلایه کنم که مثلا چرا باید کفش هایمان را به قیمت پاهایمان بخریم و چرا باید برای یک گذران سالم و ساده،خود را در بحران های دروغ و دزدی دیوانه کنیم؟!
چرا باید زیبایی های زندگی را فقط در دوران کودکی مان تجربه کنبم حال آنکه ما مجهز به نبوغ زیباسازی منظومه هاییم! در مقایسه با آن ظلمات سنگین و عظیم نبودن،بودن نعمتی است که با هر کیفیتی شیرین و جذاب است!
بدبینی های ما عارضه های بد حضور و ارتباطات ماست!فقر و بیماری و تنهایی مرگ ما،هیچگاه به شکوه هستی لطمه نخواهد زد!منظومه ها می چرخند و ما را با هود می چرخانند!
ما در هیأت پروانه ی هستی،با همه ی تواناییها و تمدن هامان شاخکی بیش نیستیم!برای زمین هفتاد کیلو گوشت با هفتاد کیلو سنگ تفاوتی ندارد!یادمان باشد کسی مسؤول دلتنگی ها مشکلات ما نیست!اگر ردپای دزد آرامش و سعادت را دنبال کنیم سرانجام به خودمان خواهیم رسید که در انتهای هر مفهومی نشسته ایم و همه ی چیزهای تلنبار مربوط و نامربوط را زیر و رو می کنیم! به نظر می رسد،انسان آسانسورچی فقیری است که چرخ تراکتور میدزدد!البته به نظر میرسد!تا به نظر شما چه باشد؟
حسین پناهی
روحش شاد
