| تبليغات | X |
در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن
شرط اول قدم آن است که مجنون باشی
کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش
کی روی؟ره ز که پرسی؟چه کنی؟چون باشی؟
مي گويند: بتاب!
از بدو دلدادگي تا انتهاي سرگشتگي
و من؛ مات! تنها در افکار خود سايه روشن مي زنم
مي گويند: بخوان!
از ابتداي خلقت تا روزهاي نيامده
و من؛ مبهوت! در آشفتگي خود فرياد مي زنم!
مي گويند: برقص
از بلنداي ناز تا خواهش نياز!
و من؛ بي تاب! دوش به دوش پروانه ها ديوانه مي شوم
مي گويند: بمان!
از ديروز روز تا فرداي شب
و من...
و من مي روم
که شامگاهان بي روزن به استجابت صبح نشسته اند!
مي روم که آغاز کنم
از امروز روز تا فرداي روزتر
اما
آخر بي همسفر که نمي شود پريد...!
ناگهان
عشق
آفتاب وار
نقاب بر افکند
و بام و در
به صورت تجلی
در آکند،
شعشعه ی آذرخش وار
فروکاست
و انسان
برخاست.
احسان و گلناز عزیز،
تولدتون مبارک.
(شعر از شاملو)
سلام بهار!چه قدر دلم تنگ شده بود برات!برای عطر گیسوهات که لا بلای شکوفه ها می پیچید...برای ابرای دل گرفته آسمونت،برای سبز تند برگای تازه جوونه زده درختا، برای بوی خاک بارون خورده،برای احوال پرسی های نوروزی،یادکردنها،خندیدن ها،تازه شدنها.
بهار!بیا و توفان به پا کن.هفت روز و هفت شب ببار.سیاهی بدبینی رو بشور.دلهامونو پر از نور خدا کن.از دامن پر از گل محبتت،کمی هم توی دستامون بریز.تا چیزی داشته باشیم برای پیشکشی به مهمونهامون.
بهار! دلم برات تنگ شده.پنجره رو باز میذارم.منتظرت می شینم.بیا و دلمو بهاری کن.
