ساده تر از اين نمي توانم برايت بنويسم. حالم ... خوب نيست. لطفا مرا سوال پيچ نكن. من از اينكه « گاهي دلم براي خودم تنگ مي شود » خوب نيست. به هم مي خورد. اما از من نپرس چرا؟ من از مرز گاهي گذشته ام. به هرگز رسيده ام. همان هرگز كه مي گويند : « هرگز از مرگ نهراسيده ام. » شاملو را مي گويم. چه ربطي دارد به «‌حالم خوب نيست » خودم نمي دانم. اما تو هم اگر دچار « گاهي دلم براي خودم تنگ مي شود » شوي ، دلت را به هر دري مي زني تا از مرز آن بگذري . . . شايد به هرگز رسيده اي . . . شايد به هيچ. نمي دانم. من از « نمي دانم هاي » خودم بيزاري ام گرفته است. بايد دلم را ، آتش را ، گوشه اي ،‌ دخمه اي گنجه اي ، جايي دفن كنم. ببخش اگر دارم چرت و پرت مي گويم. مي بافم. گفتم كه حالم . . . خوب نيست. نمي دانم از اين تنهايي هزار ساله است يا از اين دل وامانده كه گويي كسي نيست تا نشاني خانه هاي سكوت ، خانه هاي پر از تنهايي را به او بدهد.

يادش بخير . . . آدمها !

يادت نيست ، اما . . . با خودم دوست بودم. نهايتا يادش بخير . . . حالا ، حالم خوب نيست و با خودم . . . دوستي محال است. كودكي هايم را كه نگو . . . دورند ، دور ، خيلي دور. مثل آن نان و خربزه اي كه در آن بعدازظهر كودكي پيش آن تاك انگور خورديم ، با آدمهايي كه دورند ، دور ، خيلي دور.

چه طعمي داشت آن نان و خربزه. آن تاك انگور ، آن بعدازظهر كودكي. آن آدم هايي كه ديگر نيستند و اگر هستند باز نيستند.

كودكيهايم را مي گويم. يادت هست. نه مي دانم. اين يكي را خوب مي دانم كه يادت نيست. تو كه در كودكي هاي من نبودي ، تو در خودت در كودكي هاي خودت بودي ، چه حيف ! يادت نيست ... اما كودكي هايم ... حالم خوب بود. شايد نان نبود ، شايد عشق نبود ، شايد همسايه نبود ، شايد دوست نبود ، اما كودكي هايم بود.