گاه يك عمر زندگي مي كنيم تا يك لحظه بودنمان را ثابت كنيم

خدايان !

مطلب قبلي را نوشتم كه بخنديم (مرگ بر سعدي )
اما انگار سوء تفاهم شد!
به نظر بنده اگر حافظ و سعدي نبودند و فردوسي نبود و نظامي نبود و الباقي هم ؛ الان چيزي از زبان فارسي
 نمانده بود و يحتمل الان يا عربي عربده مي كشيديم يا به مثل هندي ها زبانمان يك سرش جده بود يك سرش
لندن يك سرش تهران يك سرش آنكارا ( زبان اردوي امروزي )
خداوندگاران سخن بوده اند اينها و اله عشق
نه نامي از عشق مانده بود نه نشاني از سخن ، اگر نبودند :ـ

فرياد فرهـاد را كه مي شنيد آنوقت ؛

به الماس مژه ياقوت مي سفت
زحال خويشتن با كوه مي گفت
كه اي كوه ار چه داري سنگ خاره
جوانمردي كن و شو پاره پاره
(نظامي - در صفت التماس فرهاد به كوه )

كه اي محراب چشم نقشبندان
دوا بخش درون درد مندان
بت سنگين دل سيمين تن من 
به تو گمره شده مسكين دل من...
(نظامي - در مناجات فرهاد با خيال شيرين )

يا چه كسي رسم طنازيمان مي آموخت جز حافظ :

عاشق و رند و نظربازم و مي گويم فاش
تا بداني كه به چندين هنر آراسته ام

يا كدام يك از شيخ الشيوخان اين روزگار ،جاي سعدي را مي گرفت در پيغمبري :

به فصل خزان در نبيني درخت
كه بي برگ ماند زسرماي سخت
برآرد تهي دستهاي نياز
زرحمت نگردد تهي دست باز
محال است اگر سر بر اين در نهي
كه باز آيدت دست حاجت تهي
(بوستان )

من نمي گويم كه آن عاليجناب
هست پيغمبر ، ولي دارد كتاب
(ملك الشعراي بهار - در مدح سعدي )

مغولان هزاران سال اسطوره را كشته بودند اگر فردوسي بر سخن سلطنت نكرده بود؛

بفرمود كاووس تا بوق و كوس
دميدند و آمد سپه دار طوس
وز آن پس به لشگر چنين گفت شاه
كاز ايدر هيوني سوي رزمگاه...
( فردوسي - در نبرد رستم و سهراب )

مسخرگي ارجي نداشت اگر عبيد نبود ؛

رو مسخرگي پيشه كن و مطربي آموز
تا داد خود از كهتر و مهتر بستاني
(عبيد - رساله دلگشا)

مولوي اگر نبود ، عشق كجا بود ؛

ني حديث راه پر خون مي كند
قصه هاي عشق مجنون مي كند
(پيش درآمد مثنوي)

و ... ـ
پس سوء برداشت نشود يك وقت !

مرا سر بر اين آستان بوده و هست

هزل و فكاهه هم در باب گشايش دل است ؛
و ... من چنينم كه نمودم دگر ايشان دانند...

محمد تفنگدار